اخبار عمومیراز ثروتمندان

محمدرضا شجریان و فرزندانش همایون ، مژگان ، افسانه و رایان

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان حالا به خوابی بی‌بیداری رفته‌ است و نه‌تنها مام میهن که زبانِ مادری‌اش را هم به سوگ نشانده است، که چنین زار و پریشان باید پی کلمه و جمله گشت برای سوگواری. مهم نیست این‌که شجریان کی به دنیا آمد و کی از دنیای ما رفت. حتی این هم مهم نیست که آخرین آواز شجریان کدام بود و اولینش کدام. محمدرضا شجریان خطی بود ممتد به درازای عمر ایران.

 

محمد رضا شجریان
محمد رضا شجریان

شجریان تیماردار گوش مردمش بود و مرهم تن‌های زخمی‌شان. پرسش این است که، در یکی از مه‌آلودترین گردنه‌های تاریخِ این سرزمین همیشه‌ناآرام، اگر صدای او نبود، مردمش چه‌ می‌کردند؟ چگونه به خاطر می‌سپردند که «از خونِ جوانان وطن لاله» خواهد دمید تا دل‌هاشان قرص شود و انگشتان‌شان را درهم گره کنند و در خیابان‌ها فریاد بزنند؟

اگر او نبود، این مردم چگونه می‌توانستند مرغِ خیال‌شان را پرواز بدهند بر فرازِ شهر تا برایشان تعریف کند که «شب است و چهرهٔ میهن سیاهه»؟

اصلاً اگر او نبود تا در آن باغ سفارت، در روزهای ملتهب و سیاه، کنار محمدرضا لطفی بنشیند و بخواند «عاقلان نقطهٔ پرگار وجودند»، مردمش چگونه به عشق ایمان می‌آوردند و دل‌شان به «سرگردانی در دایره‌اش» خوش می‌شد؟ این‌ها بدون شجریان محال می‌نمود.

تصویر دستخط و امضای محمدرضا شجریان
تصویر دستخط و امضای محمدرضا شجریان

تنها محمدرضا شجریان بود که محمدرضا شجریان شد. تنها او بود که از سیاوش بیدکانی شروع کرد و شد تنها شجریانِ دنیا با منحصربه‌فردترین امضای دنیا به خط شکسته‌نستعلیق سحرانگیز خودش در آلبوم سه‌گانهٔ سرو چمان: «خاک پای مردم ایران‌زمین، محمدرضا شجریان». شد یک کلمه که مردمش در لحظه‌های تنهایی، لحظه‌های غربت و هجران، لحظه‌های ناب عاشقی، لحظه‌های تلخ و هراسناک جنگ، و لحظه‌های افتخار و غرور می‌توانستند با بر زبان آوردنش کرور کرور حرف‌های نزده و ناگفته به همدیگر بگویند بی‌آن‌که حرفی بزنند.

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان رمزِ آشنایی مهاجران بی‌وطن بود که در لحظه‌های تهی از رفاقت و خاک، صدایش را بریزند در گوش غربت و با او هم‌صدا شوند که «اگرچه دل‌ها پرخون است، شکوه شادی افزون است».

او بود که در یک شبِ زیبای آرام با صدای مرغ حق، کنار پرویز مشکاتیان نشست و در «آستان جانان» فریاد کشید «جام می و خون دل، هر یک به کسی دادند»، و ما وقت گوش سپردن به این آواز تلخند زدیم و ته دل‌مان گفتیم مهم نیست؛ «در دایرهٔ قسمت، اوضاع» همین است که هست.

دوره فعالیت مشترک شجریان و مشکاتیان از درخشان‌ترین دوره‌های فعالیت هر دو بود
دوره فعالیت مشترک شجریان و مشکاتیان از درخشان‌ترین دوره‌های فعالیت هر دو بود

این‌ها را شجریان یادِ مردمش داد. در «معمای هستی» او بود که خواند «نه راه است این‌که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی»، و حالا این ماییم که می‌گوییم این راهش نبود. راه این نبود که ما را بگذاری بر این خاکِ پرآشوبِ ویران و بگریزی. حالا مردمت باید بی‌صدای تو بروند در خیابان‌ها و بخوانند آن‌چه را که آن‌گونه پرسوز در «چشمهٔ نوش»، در شبی مهتابی، کنار یارت لطفی زانو زدی و خواندی «آلاله‌ی روزگارانُم تِه‌ای یار… بنفشه‌ی روزگارانُم تِه‌ای یار».

ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است

شجریان بود که در کالبدِ طاهرِ آوازه‌خوانِ «دلشدگان» دمید و در آوازِ مخالف سه‌گاه خواند «ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است». آخ و امان از راهزنانی که به کاروانِ شادی‌ها و خاطرات ما شبیخون زدند!

شجریان خودِ مردمش بود؛ بلبلانی که در موسم گل خاموش بودند. ما خاموش بودیم، اما او نبود. این حنجرهٔ او بود که «آتش زد در عودِ» مردمش. «آتش عشق تو در جان خوش‌تر است»، ولی حالا دیگر نیست تا بگوید درد و سوزِ این گُرگرفتن‌ها را چه کسی باید با مردم فریاد بزند. حالا کدام صدا مثل او خیام‌ بخواند؟ کدام صدا مثل او اشک را تحریر بزند و پیچ‌وخم بدهد و مسِ دلتنگی را طلا کند به کرشمه‌ای، آن‌گونه که او در «دستان» می‌خواند که «اکسیر عشق بر مسم آمیخت، زر شدم».

از معدود عکس‌های جشن هنر شیراز در حافظیه
از معدود عکس‌های جشن هنر شیراز در حافظیه

این سطور مرثیه نیست؛ این فقط حال کسی است که، مانند داغدیده‌ای که دست برده توی موهایش و نمی‌داند چه باید کرد با این غیابِ بزرگ، دارد دست می‌برد در تاریخِ خودش و هزاران هزار مثل خودش. کدام نسل از مردمی که شجریان را زندگی کردند، بیشتر وامدار اوست؟

آن‌هاکه برادران و خواهران‌شان را او در آوازش جاودانه کرد؟ همان مردان و زنان دههٔ پنجاه که کاکل برادرهاشان در آواز او «آتشفشون» شد؟ آنان که با صدای او در سال‌های تیرباران و اعدام دههٔ شصت، در زیر سایه خفه‌کنندهٔ استبداد دینی، در کنج ترس‌زدهٔ خانه‌ها زمزمه کردند «دوستی کِی آخر آمد، دوستداران را چه شد» و هی «بیداد» را شنیدند و دم نزدند، چون او داشت به جای آنان فریاد می‌کشید و اشک می‌ستاند؟

یا آن‌ها که خودشان را با هزار زخم و رنج رساندند به دههٔ هفتاد و جمعه‌‌هاشان را با «مرغ سحر» او شب می‌کردند که قرار بود ناله سر کند و داغ‌ها را تازه‌تر؟

شب وصل

محمدرضا شجریان صدای این‌همه داغ بود، داغ روی داغ؛ اما روشنای چراغ کم‌سوی امید مردمش هم بود. با داریوش طلائی در «شب وصل»، مردم را «به الطاف خداوندی واثق» کرد و به یادشان آورد که «ورای حد تقریر است شرح آرزومندی».

شجریان تمامِ مردمش بود. همان حدیثِ عشق که هرگز از دل آنان بیرون نشد، حتی وقتی رسیدند به دههٔ هشتاد و بم را زلزله با خود در خاک کرد. آن درد مشترک او را باز به روی صحنه آورد تا باز صدای مردمی باشد که خود را خاک پایشان امضا می‌کرد. مردمی که صدایشان را گم کرده بودند. مردمی که صدایشان را دزدیده بودند. با پسرش همایون و حسین علیزاده و کیهان کلهر نشست پای نمادی از ویرانه‌های بم، و در زمستان سرد ۱۳۸۲ خواند «دل دیوانه‌ام، دیوانه‌تر شی/ خراب خانه‌ام ویرانه‌تر شی»، و مردم از خودشان پرسیدند مگر ویرانه‌تر از این هم می‌شود که بشود؟

نمی‌دانستیم که می‌شود، اما تاریخی که بر فراز ما دل‌نگران در پرواز بود، این را می‌دانست. چه سال‌های تلخی پیش رو داشتیم و دلخوش بودیم به موهای سیاه او که انکارِ گذرِ عمر بود. نگاهش می‌کردیم و او برای ما همان مردِ همیشه بر خود مسلطِ کنسرتِ برکلی و پاریس بود. سال‌ها در وطنش، بر خاکش، نخوانده بود و بمِ خاک‌انبارشده او را به ما پس داده بود. و چه کوتاه بود عمرِ این عیش دوباره!

 

محمدرضا شجریان در میان معترضان جنبش سبز، پارک‌وی، ۱۳۸۸
محمدرضا شجریان در میان معترضان جنبش سبز، پارک‌وی، ۱۳۸۸

باورش سخت بود، اما آمد میان معرکه و این بار دست‌هایش را دوشاخهٔ پیروزی کرد و نشان داد و به یادشان آورد که تنها نیستند و همه با هم یک صدا دارند که هنوز هوای خواندن دارد. آن زمان دیگر آن جوانِ رعنای «بهار دلکش» در حافظیهٔ شیرازِ دههٔ پنجاه نبود، اما این‌ها از هوش و فرزند زمانه بودنش هیچ کم نکرده بود. باز فریاد مردمش شد. مردم زیر آب بودند و او آن بالا، در آسمان، فریادِ آنان شد.

پس شاید سهم دههٔ هشتاد از شجریان بیشتر باشد تا‌ دیگر سال‌های تلخ و سیاه این وطن. و لابد هم بیشتر بود که خشمِ دیکتاتورمآبان ولایت‌مدار را چنان شعله‌ور کرد که فرمانِ «شجریان ممنوع» صادر کردند. می‌دانم که به پرنده نمی‌شود گفت نخوان و به دانه نمی‌شود گفت خاک را نشکاف و سبز نشو، اما دیدیم که می‌توانند داس بردارند و بال پرنده و صدای بلبل و ساقهٔ گل را ببُرند. و با شجریان چنین کردند.

با شجریان چنین کردند، اما دیگر دیر شده بود، خیلی دیر. دیگر گوش و زبانِ مردم آکنده و اندوده بود از شجریان. او در سلول‌های حافظهٔ مردمش دالانِ منحصربه‌فردی شده بود که هیچ فراموشی‌ای به آن راه نداشت و ندارد. شجریان برای خودش پادشاهیِ ابدی‌ای ساخته بود که هیچ بدخواه و دشمنی توان ویران‌کردنش را نداشت و ندارد.

در نوروز ۱۳۹۵ که آمد نشست جلوی دوربین خانگی و با لبخندِ اندازه و برازندهٔ همیشگی و موهای سیاهی که دیگر نبود، به مردم گفت بیمار است، ته‌ماندهٔ شادی هم کم‌کم از خطهٔ میهنِ بر خاکسترنشسته رخت بست و رفت. و ما تازه خبردار شدیم که سال‌های سال است بی‌ریه می‌خواند.

با این حال سال‌های سیاه‌تری در پی آمد که هیچ‌‌کس یارای تحملش را در خود نمی‌دید. اما او برای تک تک لحظه‌های مردم، برای تحمل دردهاشان، اندوخته‌ای گذاشته بود.

صدای تسلا بخش

آن هنگام که ناقوس قتل و حصر و حبس و شکنجه و اعتراف نواخته شد، آن زمان که آذربایجان و کرمانشاه را زلزله زیرورو کرد، هنگام که سوارانِ سانچی در آتش و آب سوختند و فرو رفتند، هنگامهٔ تهدید‌های تمام‌نشدنی جنگ‌طلبان، دقیقه‌های بر زمین افتادنِ معترضان پیر و جوان دی و آبان، لحظهٔ هول‌آور شلیک موشک سپاه پاسداران به قلب مسافران در آسمان و چه و چه و چه، صدای او بود که تسلا می‌بخشید.

مردمِ شجریان جز او صدایی ندارند، و صدا ساقه و بال ندارد که داس‌های ستمکاری و استبداد بتوانند زخمی‌اش کنند. صدا می‌پیچد در هوا. جسم ندارد، بو ندارد، طعم ندارد؛ فقط می‌توان احساسش کرد. آزاد و رها. صدا حتی در تنگ‌وتارترین زندان‌های جمهوری اسلامی و در اتاق‌های نمناکِ تبعید هم همراه آدم است.

گفتم که، مهم نیست شجریان کی به دنیا آمد و کی از دنیای ما رفت. حتی این هم مهم نیست که آخرین آواز شجریان کدام بود و اولینش کدام. تا وقتی یک عاشق به یک معشوق می‌تواند بگوید دوستت دارم، محمدرضا شجریان است که دارد می‌خواند «هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم».

تا وقتی کسی یار، فرزند، همسر، پدر، مادر یا رفیقش را انتظار می‌کشد، شجریان است که دارد می‌خواند «قاصدک، در دل من همه کورند و کرند». تا وقتی گلوله‌های حکومت بر سر و سینه ملت می‌نشیند، اوست که می‌گوید «تفنگت را زمین بگذار». و تا وقتی ایران پاره‌ای از این زمینِ گردِ بلاخیزِ بلاتکلیف است، شجریان است که دارد شعر ابوالقاسم لاهوتی را استوار می‌خواند: «تنیده یاد تو، در تاروپودم…»

محمدرضا شجریان را حکیمان و نویسندگان و شاعران و هنرمندان بسیاری ستوده‌اند. همنشینی و همکاری با او از بزرگ‌ترین افتخارات بزرگ‌ترین هنرمندان ایران است در دفتر خاطرات‌شان. شجریان در عکس‌ها و پوسترها و قاب‌ها، بر دیوارها و در خانه‌ها و اتاق‌ها و بی‌شمار حافظه‌ها، برای همیشه زنده خواهد ماند. با همان موهای سیاهِ انبوه و با همان انگشتانِ کشیده‌.

او در آن عکسی که یک پرتقال تازه را در مشت گرفته، یا در آن یکی عکس کهنه که خوشه‌انگوری بزرگ را با لبخند به دوربین نشان می‌دهد، تا ابد زنده خواهد ماند. او در آن فیلم پرخط‌وخشِ اجرای «جشن هنر»، کنار محمدرضا لطفی و ناصر فرهنگ‌فر، در آن فیلم‌های رنگی‌شده با پیراهن‌های فیروزه‌ای و شلوارهای سیاه، کنار گروهش زنده خواهد ماند. او در جلیقه‌های رنگی و زیبای ترکمن، و در لباس‌های سیاه و سفید و خاکستری، برای همیشه زنده خواهد ماند.

اما بیش از تمام این‌ها، او خط سرخی است در روایت سیاه و سفید و خاکستریِ این وطن، در این پنجاه و اندی سال که آواز خواند، تا به یاد همگان بماند که صدای مردم بود؛ مردمی که جمهوری اسلامی صدایشان را دزدید، هم‌چنان‌که شادی‌شان را، امیدشان را، آینده‌شان را، و حتی ایمان‌شان را.

«ربّنای» رمضان

شجریان را مسلمانان در «ربّنای» رمضان، عاشقان در «ببار ای ابر بهار، به یاد عاشقای این دیار»، انبوه داغ‌دیدگان در «این سرای بی‌کسی» و همهٔ آزادی‌خواهان و ایران‌دوستان در «مرغ سحر»، رگ به رگ و تپش به تپش تکرار خواهند کرد.

محمدرضا شجریان خودِ مردم بود؛ مردمی که تمام نمی‌شوند و تمام‌نشدن‌شان تمامی ندارد. و روزی که، دیر یا زود، مرغ سحر از کنج قفس درآید تا نغمهٔ آزادی بسراید، شجریان بار دیگر در ایران طلوع خواهد کرد.

شماری از عبارات داخل گیومه برگرفته از اشعاری است که شجریان در آثارش خوانده است.

ایدهٔ این یادداشت وامدارِ رشته‌گفتار سحر سخایی در«روایت چهل سال موسیقی» است.

بیوگرافی

محمدرضا شجریان (۱ مهر ۱۳۱۹ – ۱۷ مهر ۱۳۹۹) موسیقی‌دان و خوانندهٔ سبک اصیل ایرانی بود. وی همچنین خوش‌نویس در خطِ نستعلیق، رئیس شورای عالی خانه موسیقی ایران، بنیان‌گذار گروه شهناز و آفریننده چند ساز موسیقی بود. او در قرائت قرآن نیز فعالیت داشت و دعای ربنا، نامدارترین تلاوت قرآنیِ او بود. شجریان در میان دوستداران خود با عنوان «استاد آواز ایران» و «خسروی آواز ایران» نیز شناخته می‌شود. برخی او را مهم‌ترین چهرۀ موسیقی سنتی ایران و یکی از نمادهای مهم فرهنگ و موسیقی ایران‌زمین می‌دانند.شجریان از آوازه‌ای بین‌المللی نیز برخوردار بود.

از فرزندان محمدرضا شجریان، همایون و مژگان در زمینهٔ موسیقی فعالیت دارند. خوانندگان سرشناسی چون ایرج بسطامی، مظفر شفیعی، حسام‌الدین سراج، حمیدرضا نوربخش، علی جهاندار و پسرش همایون از شاگردان شجریان بودند.

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان با نوای ربنا به خاک سپرده شد.

محمدرضا شجریان نه‌فقط خواننده و هنرمندی تمام‌عیار در آواز و موسیقی، خوشنویسی، مبتکر و مبدع ساز و در واقع محمدرضا شجریان مجموعه مراد در هنر است که پدیده‌ای آسمانی و موهبتی الهی برای فرهنگ ایران و ایرانی به‌شمار می‌رود. محمدرضا شجریان همان نغمه‌ساز باغ بی‌برگی ماست؛ محمدرضا شجریان که در این فضای فرهنگی، خود باغی آباد و پرثمر بوده و هماره منبع امید و جوشش برای اهل هنر!

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان با نوای ربنا به خاک سپرده شد. محمدرضا شجریان نه ‌فقط خواننده و هنرمندی تمام‌عیار در آواز و موسیقی، خوشنویسی، مبتکر و مبدع ساز و در واقع محمدرضا شجریان مجموعه مراد در هنر است که پدیده‌ای آسمانی و موهبتی الهی برای فرهنگ ایران و ایرانی به‌شمار می‌رود. محمدرضا شجریان همان نغمه‌ساز باغ بی‌برگی ماست؛ محمدرضا شجریان که در این فضای فرهنگی، خود باغی آباد و پرثمر بوده و هماره منبع امید و جوشش برای اهل هنر!

فرزندان محمدرضا شجریان را بشناسید + عکس و بیوگرافی

فرزندان محمدرضا شجریان

فرزانه شجریان، افسانه شجریان، همایون شجریان، مژگان شجریان و رایان شجریان چهار فرزند محمدرضا شجریان، اسطوره تازه درگذشته آواز ایران هستند.

به گزارش خبرنگار ایمنا، محمدرضا شجریان اسطوره آواز ایرانی روز پنجشنبه – ۱۷ مهرماه – پس از تحمل یک دوره بیماری در بیمارستان جم تهران درگذشت.

  • خبر درگذشت محمدرضا شجریان را از اینجا بخوانید

محمدرضا شجریان، دو بار ازدواج کرد که ازدواج اول وی با فرخنده گل‌افشان بود

حاصل این ازدواج، چهار فرزند به نام‌های فرزانه (راحله) شجریان، افسانه شجریان، مژگان شجریان و همایون شجریان بود؛ همچنین ازدواج دوم وی با کتایون خوانساری صورت گرفت که رایان شجریان، حاصل این ازدواج بود.

بیوگرافی فرزانه (راحله) شجریان

وی بزرگترین فرزند محمدرضا شجریان و فرخنده گل‌افشان است. فرزانه شجریان متولد ۱۳۴۲ به دنیا آمد.

فرزندان محمدرضا شجریان

۱۳۴۷ فرزانه شجریان در آغوش محمدرضا شجریان

بیوگرافی افسانه شجریان

دومین فرزند محمدرضا شجریان، افسانه نام دارد. وی در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۴۴ در تهران به دنیا آمد.

افسانه شجریان

افسانه همسر مرحوم پرویز مشکاتیان است اما در سال ۱۳۷۰، این ازدواج به جدایی انجامید.

افسانه شجریان

کارت عروسی افسانه شجریان و پرویز مشکاتیان

حاصل ازدواج افسانه شجریان و پرویز مشکاتیان، دو فرزند به نام‌های آوا و آئین مشکاتیان است که هر دو در زمینه موسیقی فعالیت دارند.

افسانه شجریان

همایون شجریان در کنار آوا مشکاتیان

بیوگرافی مژگان شجریان

مژگان شجریان، متولد ۲۷ اردیبهشت ۱۳۴۸ است. فارغ‌التحصیل کارشناسی نقاشی و کارشناسی ارشد ارتباط تصویری (گرافیک) از دانشگاه آزاد اسلامی است و علاوه بر آن نیز کارشناسی موسیقی از دانشگاه هنر دارد. مژگان شجریان در گروه شهناز به همراه پدرش فعالیت موسیقایی داشت.

اولین آلبوم مستقل وی در فروردین ۱۳۹۸ با نام ارغوان منتشر شد. آهنگسازی این آلبوم را سورنا صفاتی بر عهده داشته‌است. در این آلبوم از اشعار شاعرانی چون هوشنگ ابتهاج، شفیعی کدکنی و حافظ استفاده شده‌است.

مژگان شجریان

مژگان شجریان سابقه فراگیری سه تار از محمدرضا لطفی و حسین علیزاده را داشته و ردیف نوازی را نیز از پرویز مشکاتیان و مهربانو توفیق آموخته است.

بیوگرافی همایون شجریان

مشهورترین فرزند محمدرضا شجریان، همایون است. وی در روز در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۵۴ در تهران متولد شد. همایون شجریان از همان ابتدا نزد بزرگان موسیقی همانند ناصر فرهنگ‌فر، پرویز مشکاتیان، اردشیر کامکار و جمشید محبی به یادگیری ساز و آواز پرداخت. او نوازنده کمانچه، تنبک و آواز خوانی قدرتمند است.

همایون شجریان

همایون شجریان چندین قطعه و آلبوم معروف دارد که از آنها می‌توان به ایران من، خداوندان اسرار و افسانه چشم‌هایت اشاره کرد. او همینطور موسیقی فیلم‌های آرایش غلیظ، رگ خواب و شعله ور را نیز خوانندگی کرده است.

حضور همایون شجریان به همراه علیرضا قربانی در مرکز تجاری ایران مال حواشی بسیاری را رقم زد. همایون شجریان جهت گرفتن چند عکس برای تبلیغات مربوط به آلبوم مشترکش با علیرضا قربانی (افسانه چشمهایت) به محل کتابخانه ایران مال رفته بود که این حضور منجر به انتقادهای شدیدی شد.

همایون شجریان

آنها به شبهه‌ناک بودن منابع مالی ایران مال اشاره کرده و از همایون شجریان برای حضورش توضیح خواسته بودند. در همین راستا شجریان و قربانی اقدام به انتشار بیانیه‌هایی مجزا کردند که به این واکنش‌ها اعتراض کردند و شبهه‌دار بودن منابع مالی برای ساخت این مجتمع عظیم تجاری را بی‌ارتباط با گرفتن چند عکس دانسته بودند.

شجریان در بخشی از یادداشتش نوشت: «من فراتر از این مردم نیستم و هر جا آنان می‌توانند حضور داشته باشند چنانچه لازم باشد من هم خواهم بود.»

بیوگرافی رایان شجریان

آخرین فرزند محمدرضا شجریان، رایان نام دارد که فرزند محمدرضا شجریان و کتایون خوانساری است. وی در ونکوور کانادا به دنیا آمده است.

همایون شجریان

رایان شجریان نفر سمت چپ است

او پس از خبر ابتلای محمدرضا شجریان به سرطان که باعث تراشیده شدن موهایش شد، موهای خود را به نشانه هم‌دردی تراشید.

محمدرضا شجریان

سال ۱۳۴۰ – از چپ:

علیرضا شجریان، سیامک شجریان، مهدی شجریان (پدر)، نسرین شجریان، افسر شاه وردیانی (مادر)، امیر شجریان، محمدرضا شجریان، احمد علی شجریان

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان

محمدرضا شجریان

محمد رضا شجریان، احمد عبادی، لطف الله مجد ۱۳۴۷ تهران
محمدرضا شجریان
محمدرضا شجریان
۲۸ مهرماه ۱۳۵۷؛ روی جلد اطلاعات هفتگی
محمدرضا شجریان
محمدرضا شجریان
۱۳۵۳ – افسانه شجریان، محمدرضا شجریان و مژگان شجریان

 

به سوی فانوس دریایی ویرجینیا وولف pdf + خلاصه رمان

 

دانلود مجموعه کتاب های روانشناسی و موفقیت PDF

دانلود کتاب چهار اثر فلورانس اسکاول شین pdf

 

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا